06-04-2010 - Jomanda en Joranda
Jomanda en Joranda
Ook wel eens gedacht bij een verhaal van iemand…”is dat nu wel zo?” ….
Dergelijke gevoelens bekruipen mij heel regelmatig. Ik kan er niets aan doen. Altijd is er wel een gek randje aan een situatie of verhaal en ik kan het dan niet laten aan zo’n verhaalrafeltje oudhollands te gaan pulleken. Nu zegt deze eigenschap natuurlijk meer over mij dan over een ander. Vaak heb ik mij afgevraagd waarom ik zo verbazend slecht dingen van anderen kan aannemen. Zodra iemand begint te praten, gaat er in mijn hoofd een rateltje: “dat zal wel” – “ tuurlijk!” (met hoofdknik en gefronste wenkbrauwen) - “je gelooft het zelf?” - “ja ja , m’n tante op een houtvlot…” Ingebakken ongeloof, mega scepsis eigenlijk. Welbeschouwd komt dit natuurlijk omdat ik zelf ALTIJD overdrijf. Ik doe dat bewust, want ooit (tijdens mijn onderwijs-opleiding) heb ik geleerd dat aandikken en overdrijven als resultaat heeft dat toehoorders (deels ) onthouden wat er gezegd wordt. Dat “deels” houdt dus in: des te mooier en groter iets gebracht wordt, des te meer zal er van worden onthouden. Omdat ik alles van jongs af aan al rijkelijk aandikte, werd mij dus tijdens mijn studie duidelijk dat deze eigenschap legitiem was en daar heb ik dus zeer goede nota van genomen. Mijn eigen kinderen weten het: mijn verhalen zijn 75% overdreven en dan is het restant nog nauwelijks te geloven. In de familie heet dit "Rob Style": 'Pa hoe hard heb je gereden? 220? - Rob Style......
Bij het kopen van een nieuwe auto kan het bijvoorbeeld echt geen kwaad om terloops op te merken dat je bij een Porsche dealer bent geweest. Dat er uiteindelijk een Daihatsu Cuore uit 1998 wordt aangeschaft doet er niet toe. Desgevraagd zou ik dan aangeven dat deze Daihatsuperieure wagen 1 op 55 loopt en dat mijn milieubewuste inslag de doorslag heeft gegeven. Ja, liever nog fiets ik elke dag de 32 km heen en terug van huis naar de zaak.
Wat onthoudt de luisteraar van dit verhaal: dat er sprake is van waarschijnlijke rijkdom gekoppeld aan hollandse zunigheid. En dat er kennelijk op mijn gevorderde leeftijd van pakweg 60 jaar nog veel en lang atletisch gefietst wordt. Kernwoorden : rijkdom – zuinigheid -groene inslag– sportiviteit. Dat zeg ik: Bingo!
Zo overdrijf ik altijd en overal. Ik ben een pathologische overdrijver en ik ben er fantastisch trots op.
Ooit was ik, vergezeld door vrienden met bovennatuurlijke aandacht voor het occulte en paranormale, present bij een show van “onze” Jomanda. Ergens begin jaren negentig van de vorige eeuw in een oude fruithal in Tiel. Jomanda, nog niet behept met het Sylvia Millecam Syndroom, zeg maar het pre-SMS tijdperk, floreerde en oreerde - in een blauwe (RAL 5007) jurk met hoofdband - op de toppen van haar kunnen. Op het toneel stonden 50 ligbedden, waarop patienten “geopereerd” werden door onzichtbare kosmische chirurgen. Her en der lagen mensen te kronkelen en ook ontstond er een lange rij voor het podium waar het helend medium in eigen persoon de pijntjes, ziektes en kwalen een voor een met een handoplegging/gesloten ogen –trucje voor eens en voor altijd naar de eeuwige klachtvelden joeg.
Ik kon het niet geloven! Links en rechts kwamen mensen vast te zitten in hun stoel, de voetzolen verankerd aan de grond. “ Dat kan gebeuren” had Jomanda al waarschuwend aan het begin van de show gezegd. En verdikkie….het gebeurde inderdaad! Zelfs iemand uit ons eigen gezelschap (academisch gevormd met bovengemiddeld paranormale inslag) bleek ge-bisonkit aan stoel en bodem. Gelukkig kon ik samen met de enige andere ongelovige van onze groep vervolgens gauw een patatje nuttigen achter in de fruithal, waar ook een prachtige in plastic opgetrokken bloemen- en bomentuin was gesitueerd. Na een stijf uurtje was de show ten einde: een bonte stoet van kosmisch geopereerden, lopende verlamden en uit de stoel losgeweekte academici haastte zich naar de uitgang.
Mijn altijd aanwezige scepsis had een deuk gekregen. Wat er daar in fruithal 1 te Tiel gebeurde was - zonder overdrijven - zeer indrukwekkend. Had Jomanda misschien paranormaal mijn overdrijfpathos (exageritus complexus) genezen? Had er een onzichtbare kosmo- dr. Phil mijn hoofd gereset? Het leek er op.
Al gauw bleek bovenstaande hoop helaas ijdel.
Zelfs Jomanda had het niet voor elkaar gekregen : al binnen een week overdreef ik het ene aan het andere vast. Als een echte aandik-junk ging ik weer tekeer. 100 werd 200, 200 werd 300 en ga zo maar door. Onverbeterlijk, helaas.
Tot een paar weken geleden op een zondagavond op RTL. Het is nog niet zeker, maar ik heb het gevoel dat mijn scepsis enerzijds en overdrijven anderszijds voor altijd zijn verdwenen.
Ik was getuige van de enige echte bekentenis van Joran. Getriggerd door jawel: Terror Jaap. In deze zeer overtuigende uitzending (ja, ja!) bleek lijkfrommelaar Joran van der Sloot, met de hulp van Terror Jaap, zijn eigen pathologische afwijking (exageritus liegus) te hebben overwonnen. Dit opende mijn ogen: als iemand die zooooo kan liegen eindelijk de waarheid spreekt, dan moet het voor mij toch een koud kunstje zijn niet meer te overdrijven?
Het beste bewijs dat ik mijn achterdochtigheid heb afgelegd: IK GELOOF JORAN, die zelfs een polygrafisch onderzoek overleefde. Ik neem zo maar aan wat hij zegt en dat is waarlijk een wonder. Ik hoef dus ook niet meer te overdrijven, want Joran heeft mij genezen.
Joran?
Joranda bedoel ik natuurlijk.
Ik ga vast kijken in Tiel of die fruithal er nog staat. Dan kan Terror Jaap de frietkraam van vroeger weer leven in blazen. En hij wordt dan zelf zijn beste klant!
Ik zie het voor me: Joranda in een blauw gewaad met slechts 1 sportschoen aan, met massagetafels op het podium, waar aartsleugenaars kosmisch behandeld worden door de moerasgeest van Natalee Holloway. Ik geloof er in!
Hoognodige Hoogbejaarde Nood
Een donderdag in september, 2009 . Afspraak in het St. Jansdalziekenhuis in Harderwijk. Moeder (van 86) is wat benauwd de laatste tijd, er moet een longfoto gemaakt worden en ook bloed afgenomen.
Dus op naar Zeewolde ,waar ze woont, naar haar paradijselijk woongemeenschap Scarabee, met die flexibele hardwerkende woonbegeleidsters. Waar niks hoeft, alles mag en wat belangrijk is: waar je met je klachten terecht kunt.
Moeder zit nog aan de lunch en kijkt verbaasd blij op als er een bekend hoofd om de hoek van de deur tevoorschijn komt. “Aaaaah , ben je daar eindelijk! Wat duurt dat toch lang voordat je weer eens komt!” hoor ik zoals altijd. “Je moet naar het ziekenhuis” deel ik mee. “Een longfoto maken en bloed prikken”. Aan haar ogen is te zien dat ze dat geweldig vindt. Aandacht van de dokters….iets mooiers is er toch nauwelijks voor te stellen? Nog maar net klaar met het middageten komt ze langzaam omhoog en sloft op haar blauwe Wibra pantoffels naar haar rollator. Na een natuurlijk o zo nodige plas trekt ze een jas aan. “ Moet ik mee?” vraagt ze voor de zekerheid. “ Ik wil de dokter wel vragen of mijn bloed en mijn longfoto ook goed zijn!” roep ik. “ Grapjas” roept ze en wuift mij weg met haar hand.
Nadat ze zichzelf in de auto heeft gehesen (“wat een rotauto is dit eigenlijk...”) en ik de broodnodige rollator in de kofferbak heb gedenderd, rijden we eerst naar de huisarts om de verwijsbrief voor bloedprikken en longfoto af te halen. “ Bloedprikken?” zegt de juffrouw achter het loket. “ Maar dat is gistermiddag al gedaan, bij uw moeder thuis!”
??? doe ik.
“O dat , ja dat hebben ze al gedaan, was dat gisteren?” vraagt moeder aan mij. Onderweg naar het ziekenhuis worden alle borden hardop voorgelezen: wegwijzers, reclameborden, teksten op auto’s , namen van bedrijven enz. enz. het kan niet op:
“Dol-fi-na-ri-um…. Har-der-wijk….Klaassen Pa-ling-ro-ke-rij…..Bris-tol ……Vi-trin-ga-sin-gel….Land-ste-de …St. Jans-dal Zie-ken-huis……” prevelt ze voor zich uit.
“Ja en daar gaan we heen!” roep ik zo enthousiast mogelijk. “O ja,? Moet ik mee naar binnen?” Ik kreun van binnen.
Eerst nog even een ponskaartje laten maken. Moeder haalt haar identiteitskaart uit haar portemonnee. De ponskaartmevrouw achter de balie leest hardop “ Mevrouw Brouwer”.., waarop moeder roept: “ Heee zo heet ik ook!” Na veel geharrewar en onbegrip wordt de ponskaart geboren. “ Zo, zijn we nu klaar, ik wil naar huis, ik ben zoooo moe!” Ik leg nogmaals uit dat er nog een longfoto gemaakt moet worden want ze was toch benauwd? “O, zeg dat dan meteen” antwoordt ze. Mijn kaakspieren verstrakken zich en mijn toch al versleten gebit begint te knarsen. Voel me een oude knar(ser).
Ook in het loopje naar de radiologie/rontgenafdeling… “ra-di-o-lo-gie – ront-gen – de-ling – ortho-pe-die - u-ro-lo-gie..wacht-ruim-te….” stromen alle aanwijsborden weer uit moeders mond.
Bij elke afdeling vraagt ze “moeten we hier zijn?” om vervolgens uitgebreid te stoppen en om zich heen te kijken. “ Is hier een toilet?” vraagt ze.
Met aanwijs-armgebaren probeer ik mijn kleine indische moeder door te laten lopen.
Weer naar een balie, nu bij rontgen. Moeder gaat gelukkig zitten op een van de ca. 15 stoelen langs een lange wand, wachtruimte nr. 1. “Uw moeder wordt zo geroepen” zegt de secretaresse. Omdat het behoorlijk druk is – zowat alle stoelen zijn bezet – zal dat wel niet al te snel zijn, vermoed ik. Een wachttijd van 20 minuten volgt.
“IK MOET POEPEN” zegt ze dan plotseling – en niet zo zachtjes - , “ IS HIER EEN WC.?” Schichtig kijk ik links en rechts naar de overige wachtenden. Op verschillende gezichten verschijnt een klein lachje.
“ROB IK MOET POEPIE DOEN HEEL ERG!” roept ze nog harder. Nerveus kijk ik naar een toiletten-bord in de buurt. Gelukkig, recht voor ons: een WC! “ Blijf je wel op mij wachten?” roept ze nog. “Niet weggaan hoor!” Zou ze mijn gedachten kunnen lezen?
Ja hoor, net op het moment dat moeders rollator de w.c. in verdwijnt komt een rontgenologe de wachtruimte in “ Mw. Brouwer?” “Eh die zit even op het toilet” roep ik in haar richting. “Even” …bedenk ik , jaja.
Nog twee keer daarna wordt er “Mw. Brouwer?” geroepen. Nee, Mw. Brouwer is er even niet, ze zit te poepen. Om mij heen zijn de gezichten steeds vrolijker. Ieder lacht mij medelijdend toe.
Eindelijk, na een minuut of tien, beweging op de plee. Moeder doet de deur open en blaast met bolle wangen lucht uit. “ DAT WAS HOOGNODIG ZEG” roept ze. Op mijn vraag waarom het zo lang duurde: “ er was zo’n trekautomaat met allemaal kleine velletjes, ik heb er een heleboel uitgetrokken en er een grote prop van gemaakt maar die vielen steeds op de grond. “ Ah, daar is de juffrouw van de foto”s, moet ik met haar mee?”
Even later komt ze de deur van de rontgenkamer alweer uit. De verpleegster loopt met haar mee. “Het ging heel stom” zegt ze. “Ik moest wat vasthouden”, ik hield dat apparaat vast, maar ik weet toch ook niet wat…! Toen moest alles weer opnieuw.”
Iets vasthouden? Ik snap er even niks van. Lachend vertelt de rontgenmevrouw dat moeder diep adem moest halen en dat dan even vast moest houden. O, op die toer. Tja ingewikkeld hoor.
Nog een kopje thee in het restaurant van het ziekenhuis. “ Ik ben kaputt” roept ze. Ze wil naar huis. “ Het waait veel te hard buiten. Ik vind er niks aan”
Om daar aan toe te voegen: “fiet-sen-stal-ling - par-keer-au-to-maat – be-zoe-kers…”
Het voorlezen begint weer.
Snel terug naar Zeewolde. Nee he, provinciale weg N302 staat helemaal vol, wegwerkzaamheden, o ja.
Midden in de file, onder het aquaduct net buiten Harderwijk: “ Rob…? Ik moet poepen, ik moet echt heel nodig, ik moet poepie doen, dat komt door die harde wind! Heel erg. Stop maar ergens” Stop maar ergens, stop maar ergens? Angstige gedachten vullen mijn hoofd: ohhhh, als ze het maar houdt tot aan Zeewolde! In gedachten zie ik moeder letterlijk losbarsten…..Ik probeer haar af te leiden: “kijk eens wat een hoge golven” of “ wat een mooie auto he,” “zie je die nieuwe huizen daar?” Niets helpt. Ze moet nodig, heel nodig, of ik ergens wil stoppen.
“Kijk daar is Zeewolde al” , lieg ik als ik de Knardijk (Knarsdijk eigenlijk) opdraai. We zijn er zo. Moeder voegt intussen de reuk bij het woord.
Ter hoogte van de zorgboerderij aan het begin van Zeewolde herkent ze ineens de buurt. “ Hee dit ken ik, o nu zijn we zo thuis!” Met gevaar voor eigen rijbewijs scheur ik Zeewolde binnen, gier de hoek om langs de “chi-nees” de “ Plus – su-per “ en de “E-tos” alwaar ze haar appartement in de verte ziet.
PFFFF daar zijn we dan. “Stap maar gauw uit moe” zeg ik , met in mijn achterhoofd het belang van schone autostoelzittingen.
Vlug de deur open van Scarabee en meteen de deur van haar appartement open: de weg naar de bevrijdende wc ligt open!
“Wat doe je zenuwachtig!” snauwt ze.
“Je moest toch nodig?’ antwoord ik.
“Helemaal niet!”
Schiet mij maar lek
Gepost door: pocobro52 op 06-04-2010 om 16:57
|
|